_ვაა, მამა, მომწონს!
მადლობ!- ახლა ჩემი ხვალინდელი შემაძრწუნებელი დღე, ბევრად ნაკლებად საშინელი იქნებოდა. არ მომიწევდა არჩევანის წინაშე დადგომა ორი მილის წვიმაში ფეხით სკოლაში წასვლასა და ოფიცერის კრეისერით მგზავრობაზე დათანხმებას შორის.
_მიხარია,
რომ მოგწონს,- ჩახლეჩილი ხმით თქვა ჩარლიმ, ისევ დაბნეული ჩანდა.
ჩემი ნივთები ერთ ასვლაზე ავიტანეთ მაღლა.
მე დასავლეთის საძინებელი მერგო,
რომელიც წინა ეზოს გადაჰყურებდა. ოთახი ჩემთვის კარგად ნაცნობი იყო;
ის დაბადებიდან მე მეკუთვნოდა.
ხის იატაკი, ღია ცისფე










